Ostatni post z poprzedniej strony:

Badania w pełnym rygorze klinicznym (faza II i III pod regulacjami FDA/EMA) trwają już od lat i są jak najbardziej wiarygodne. Esketamina w sprayu jest zresztą od dawna oficjalnie zarejestrowanym lekiem stosowanym w klinikach przy depresji lekoopornej.

Co do reszty prace nad MDMA w PTSD czy psylocybiną w depresji opierają się na próbach wieloośrodkowych z grupą kontrolną. Poza tą podstawową czwórką w oficjalnych badaniach klinicznych są już też 5-MeO-DMT czy DMT, więc medycyna traktuje ten kierunek jak najbardziej poważnie.

Badania idą pełną parą. Warto też dodać, że największą barierą nie są same cząsteczki, tylko koszty trzymanie dwóch terapeutów przy pacjencie przez 8 godzin wykończyłoby budżet każdego systemu zdrowia.

Ciekawe tylko, jak to będzie wyglądało za kilka lat, bo na razie nadal jest sporo niewiadomych.

Tutaj jest całkiem fajny artykuł po polsku, bez jakiegoś mega naukowego bełkotu:

https://zdrowie.pap.pl/psyche/powrot-psychodelikow-do-medycyny

Właśnie w tym temacie warto oprzeć się na konkretnych badaniach, bo tutaj już nie mówimy wyłącznie o ciekawych teoriach.

Przykładowo badanie fazy II opublikowane w New England Journal of Medicine dotyczące pojedynczej dawki psylocybiny u osób z depresją lekooporną wykazało istotne zmniejszenie nasilenia depresji po 3 tygodniach. Przy 25 mg średnia zmiana wyniku MADRS wynosiła -12,0 pkt, wobec -5,4 pkt w grupie kontrolnej 1 mg. Jednocześnie efekt nie utrzymywał się u wszystkich do 12. tygodnia, więc nie jest to jeszcze argument typu jedna sesja i depresja znika.

Jeszcze ciekawiej wyglądają dane dotyczące MDMA wspomagającego terapię PTSD. W randomizowanym badaniu fazy III w Nature Medicine 104 osoby otrzymały MDMA-assisted therapy albo placebo + terapię. Po zakończeniu leczenia zmiana nasilenia PTSD w skali CAPS-5 wyniosła średnio -23,7 pkt w grupie MDMA vs -14,8 w placebo.

Ja mam wrażenie, że to dopiero początek całej zabawy z psychodelikami xD Najbardziej mnie ciekawi nie samo czy działa, tylko czy za kilka lat będą już ogarniać komu, przy czym i w jakich warunkach to faktycznie ma sens.

Bo wyniki tych badań są ciekawe, ale fajnie też, że od razu zaznaczają te ograniczenia.

Właśnie ten temat z kosztami terapii może się okazać większym problemem niż same substancje. Bo czym innym jest pokazać w badaniu, że coś działa, a czym innym zrobić z tego normalną terapię dostępną dla zwykłego człowieka bez pół dnia siedzenia w klinice.

Ciekawy materiał:
https://www.termedia.pl/neurologia/Psychodeliki-i-biomarkery-pomoga-chorym-na-depresje-%2C59504.html

Jest tam rozmowa z prof. Agatą Szulc z WUM o psylocybinie i leczeniu depresji lekoopornej.